یک ترانه ی عاشقانه ...

 

 

 

 

یکی بود یکی نبود
زیر این سقف کبود

گربه ای بود که نَگین
مثل گلفرش زمین

مث تاج ؛ مثل نگین
اسم اون ایران زمین

گربه هه گریه میکرد
شیون و ناله میکرد ...

 

                                                                              ادامه در " ادامه ی مطلب "

 

 

ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط بهزاد در چهارشنبه 1388/07/15 ساعت 18:35 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

                   

 

 

 

       مرا

              تو

                      بی سببی

                        نیستی .

       به راستی

          صلت کدام قصیده ای

                                   ای غزل ؟

       ستاره باران کدام سلامی

                                                    به آفتاب

                                                    از دریچه ی تاریک ؟

       کلام از نگاه تو شکل می بندد .

       خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی !

 

              پس پشت مردمکانت

                                  فریاد کدام زندانی ست

                                                         که آزادی

                                                        به لبان برآماسیده

                                                        گل سرخی پرتاب میکند ؟ -

          ورنه

               این ستاره بازی

         حاشا

       چیزی بدهکار آفتاب نیست .

 

                                                 نگاه از صدای تو ایمن میشود .

                                                چه مومنانه نام مرا آواز میکنی !

 

 

       ودلت

       کبوتر آتشی است

                                                  در خون تپیده

                                                                                     به بام تلخ

           

 

 

                 با این همه   

                 چه بالا

                 چه بلند

                 پرواز میکنی !

 

 

                                                                                                 شاملو

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در یکشنبه 1388/05/04 ساعت 0:22 موضوع | لینک ثابت

 

         نـــــدا آمد ؛ نــــــــدا آمد ؛ ندا از آسمان آمد                که اکــنون ای نسیم آوا ؛‌ کنونـــــت آن زمان آمد

         ندا آمد که بی پروا ؛‌ به میـدان آی و آهت را                به سوی قاتلین برکش که مرگش بی امان آمد

         ندا از آســـــــمان آمد که ای خواهـان آزادی                نــدا چون رفت از آن دنیا ؛ ‌ فغان از آسمان آمد

         صــدا آمد ؛ صـدا آمد ؛‌ صدایی چـون ندا آمد                صـدا از خنــــده ای بود از جهانی بی کران آمد

         ندا آمد به میدان تا ؛ شود آزاد از این زنـدان                 کنون بین او چنین این جا ؛ که چون آزادگان آمد

 

 

                                                                                                      بهزاد

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در دوشنبه 1388/04/01 ساعت 1:35 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

         باشد که چنـین بـــاشد ؛ هم تا ابد الدهر                       خوابیده غمین باشــــــد ؛ هم تا ابد الدهر

         آزادی و دینداری ؛ مردانــــــگی و صبــــــح                       بادا که قرین باشـــــــــد ؛ هم تا ابد الدهر

         رویا ی شـــــــب خاموش ؛ در این دم تبدار                      کابوس حزین باشــــــــد ، هم تا الد الدهر

         جغدی که به شــب میبود از بهر شکارش                       ناسیرو لعین باشـــــــــد ؛ هم تا ابد الدهر  

         مردانگی خامش ، ترس از تـــــــب بیـــدار                       همواره کمین باشــــــــد ؛ هم تا ابد الدهر

         شب زنده نگه داری ؛  بــــــیداری و تیمـار                       بر مرد نگین باشــــــــــــد ؛ هم تا ابد ادهر

         تیمار وطن از غم ؛ وز این شــــــــب تبـدار                       هین کار مهین باشـــــــد ؛ هم تا ابدالدهر

         آوازه ی آزادی ؛ در کنـــــــــج سیه چــــال                      شمس الحق دین باشـد ؛ هم تا ابد الدهر

         تاریکی زندان در  ؛   تنهایـــی و غــــــربت                       زیبا و وزین  باشـــــــــــد ؛ هم تا ابد الدهر 

         خوابی که بر انسانم , شد چیره و غالـب                      مغلوب و ذنین باشـــــــد ؛ هـم تا ابد الدهر

         بیدار بشو ساده ؛ این خواب شبت نیست                      کین خواب لعین باشــــد ؛ هم تا ابد الدهر

 

 

                                                                                                             بهزاد

 

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در چهارشنبه 1388/03/27 ساعت 13:51 موضوع | لینک ثابت

ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط بهزاد در جمعه 1388/03/08 ساعت 14:7 موضوع | لینک ثابت

    

 

                

  

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

 

                                                                                                  باشد که چنین باشد ...

                                                                                                  که عشقی را جز این بودن ...

                                                                                                  نمیشاید .

 

 

 فرهاد میخوند : ز پوچ جهان هیچ اگر دوست دارم

                     تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم

                     تو را ای کهن پیر جاوید برنا

                     تو را ای گرانمایه دیرین ایران

                     تو ای شور بوم غمین

                     پر از خون دل و مهربان چهر

                     تو را دوست دارم

                     اگر دوست دارم ...

 

 

                                                                         my mail : behzadmsalehi@gmail.com                                                                                                       

 

نوشته شده توسط بهزاد در چهارشنبه 1388/02/16 ساعت 17:48 موضوع | لینک ثابت

 

 

نگاریـــنا ؛ ببـیــن جـــــانا ؛ که بی بال و پرم امـــــا                        

خـــداحافظ نگویم تا که این اســـــــــت  عشــــــــق نامیرا

 

تو گفتـــی تا جهان باشد غمــــت در سینــــه ام دارم   

 ولی [… ]  اما  [… ] چه شد ایا ؟! چنین شد ای نسیم اسا ؟

 

تو را ای نازنین ماهــــا ؛ تو ای شه دخت پاکــی ها

 به دل دارم  چنـــان مهــــــرت ؛  که دلـــــدارم تویــی تنها

 

منم  ان کس که بشکستم ؛  تو ان کس کز وفا رستی

 مگــــو با من تویـــی همتـــا ؛ مگو جانا ! مکـــــن  حاشا !

 

ببین دلتـــنـــگم ای رعنـــا ؛ ببین ای ماه بی همتــــا

تو گـــر خواهی برو امــــــا ؛ مکن جانـــــا جفا بر مــــا !

 

برو جانـــا ؛ برو زیبـــــا ؛ دگر بازی  مکن با مــــا

تو گر خواهی شوم رســـــوا ؛ شدم شاهــــا ؛ ببین  ما را !

 

برو از خاطرم ار چه ؛ که خود خاطر بدی یکتـــــا

 که هم  وهمی  ؛  که هم رویـــا ؛ که هم خوابی بدی بیتا ...

 

 

                                                                                             بهزاد

 

نوشته شده توسط بهزاد در جمعه 1388/01/14 ساعت 15:9 موضوع | لینک ثابت

  

 

 

                           

 

 

ای غــــــایت مخـــــمــوران ؛ وی پادشــــه خوبــــــان               با بـــوی تو سلطـــانم ؛ بــی روی تــو ام نــــالان

دل ملعبـــــه ی رویــــــت ؛ رویت ز رخـــــم پنـــــــهان               تا روی تو را بــیــــنم ؛ جانـم به کــف اید ؛ جــان

در کــوی ســرایـــت دل ؛ جــــان را  بنـــــــــهــاد اول              تا چون به جفــــایت این جــانـــــم تو نگیــری جان

چون گوشــــه ی ابـرویت  , سازد دو جـهان ویـــــران               گر قصـــد  جــــفا داری ؛ سر حـد توانــــــت دان

گر دیـــد تو افتــــد مـــه  ,  طرف  من کـــــم ناگـــــه               ســـوزد به نگـــه جانم ؛ ســـازد تن من لـــــرزان

گر عشـــوه بـفــــرمایــــیــــد ؛ آید به زمیــن زهـــــره               حلقــه شــودت بر در ؛ ارزان شــــود او آســـــان

در خـــانـــه ی خـــمــاران ؛  رویت به قـــدح دیــــــدم               از روی تو من بــودم ؛ در خــانـــــه ی خــــــماران

عــــقلــم بفـــریــبـــد من ؛ عشـــقــم به ره آرد بــــاز               اندیشـــه کشــد این دل ؛ تا چشم ببـینـدشــان

عاشق تو به عشقش کوش ؛ شیرینـی لعلش نوش               گر سوی تو راند تیر ؛ تیـرش چو سلامـــــش دان

شوریــــده و نالانم ؛ زانــــی که تو هم وهـــــــــمــی               کــین عشـق اهــورایی ؛ در وهــم شود مهمــان

   

   

                                                                                                              بهزاد

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در دوشنبه 1387/12/26 ساعت 23:42 موضوع | لینک ثابت

 

 

پروردگارم ؛

مهربان من ؛

از دوزخ اين بهشت رهايي ام بخش !

در اينجا هر درختي مرا قامت دشنامي است ؛

وهر زمزمه اي بانگ عزايي ...

و هر چشم اندازي سكوت گنگ و بي حاصلي ...

 در هراس دم مي زنم ؛

در بي قراري زندگي مي كنم ؛

و بهشت تو برايم بيهودگي رنگيني است ...

 من در اين بهشت همچون تو در انبوه آفريده هاي رنگارنگت تنهايم

" تو قلب بيگانه را مي شناسي . كه خود در سرزمين وجود بيگانه بودي "

 " كسي را برايم بيافرين تا در او بيارامم "

 " دردم درد بي كسي بود "

 

                                                                                             " دکتر علی شریعتی "

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

 

یکی میگفت :

                             " سوگند به باران ؛ دوستت دارم ...     

                                                            حتی اگر تنها یک خیال باشی   "

 

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه 1387/12/24 ساعت 1:52 موضوع | لینک ثابت

 

 

تو را اي عشق ناميرا غم زيبا ، خداحافظ

طلوع ياس در قلب شب خارا ، خداحافظ

تو شاليزار ... يک کلبه درون سينه ي جنگل

هواي ناب باراني ... چه سود اما ؟ ... خداحافظ

تو را از خويش راندم من ، ولي سوگند بر باران

" من " و " تو " اي نسيم آسا ، نمي شد " ما " ... خداحافظ

نگاه آسمان بودي به اين شبگير دل خسته

تمام زجر من اما : " چراحالا ؟ " ... ، خداحافظ

ببين ! ... دلسرد دلسردم . نگاهم كن ! ... كم آوردم

نمي دانم چرا آخر ؟ ... چرا زيبا " خداحافظ " ؟

صدايت آشنا با دل ، چنان بر برگ گل شبنم

نشد اما كه من با تو[...] ، برو جانا ... خداحافظ

تمام سهم من بودي از اين دنيا ولي بگذر

برو اي خنده ي گلها ... نگارينا خداحافظ

به قطره قطره ي باران ، به برگ خيس مژگانت

تمام آرزو بودي ، ولي [...] اما [...] ، خداحافظ ...

                                                                                       احسان

                                                                                                                           ( یکی از دو تا بهترین برادر دنیا   )

                                                                                                                          ehsanmsalehi.blogfa.com

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

دلم نمیاد بعد از این پست ؛ پست دیگه ای بذارم ؛ اما ...

   

 

                                                                                     

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در جمعه 1387/12/16 ساعت 20:37 موضوع | لینک ثابت

  

 

 

 

  قصه از شادی ماست ؛

اری از رنـــج  غم است ، 

بی شک از خوبی هاست.

راویش کیست ؟!

کجاست ؟

شایدش  بی هنر است ،

یا که شاید در خواب ؛

یا که وی  بی خبر است :

که چنین بر در و دیوار وجود ...

رنج و غم ، 

مرگ سرود ؛  مهمان  

است ؛                       

میزبان کیست ؟!  کجاست !؟

شاید او من باشم ؛

یا شما یا خود ما !

چه بسا صاحب این خانه ی پر محنت و غم

که زمانیست در ان

رنچ و غم مهمان است ؛  

ان روایت گر شادی باشد !

میهمان ناخوانده ؛

میزبان در خواب است !

مژده ی صبح کجاست !؟

 

                                              

                                

                                                                              بهزاد

 

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در چهارشنبه 1387/11/23 ساعت 18:7 موضوع | لینک ثابت

 

 

                                       

 

 

... What the strange days ; darling  

 

روزگار غریبی است ؛ نازنین ...

                                                               

                                                                         احمد شاملو

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در جمعه 1387/11/04 ساعت 1:41 موضوع | لینک ثابت

 

                                                                                                                                                                 

 

 

چــــرا بــه مغربم دگــر طــــــــــالع غم نـــمــــیــرود                چــــرا طلوع مــــــــهرگــــــان ز  کوه دل نمیزند

شکسته بال و بســته ام ز شعر خسته ام بــــدان                پرنده ی خــــــیال من در آســــــمـــان نمــیپرد

که این صفــــــــیرم از سحر تا سر شــب صلا زنــد                ولــی ز شــب گرفتگان کسی ز جا نمی جهد

چنـــین نبوده این نــسب طلـــسم ساحری شکـن                 که این سرود شب شکن اثر بـه کــــر نمیکند

اگر که بعد شب ســحر رسد که شب کند به ســر                چرا به شــام تار ما شـــب به سحر نمـیرسد

دختر شه به خــــــــــواب غـم رفـته و منتظر ولـــی                 بوسه ی جادو شــکنی کس به لـبش نمیزند

خواب بد از زاغ و زغــــن برده ز من تــــــــاب سخن                شـــاهد عشوه گـر دگـــــر دل ز کسی نمیبرد     خـــسته و نا امیـدم و شب شــکنان شکـسته انـد               شاخه ی شــــب بوی غزل بوی سحر نمـیدهد

ساده  اگـــر سرود تو نمــــــــــــــیکند اثـــر بــــر او                 باز بخوان که چشم تو پلک به هم نمینهد ...

 

                                                                            بهزاد

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه 1387/09/02 ساعت 17:1 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط بهزاد در جمعه 1387/06/29 ساعت 0:46 موضوع | لینک ثابت

 

                            

 

 

بسته کــــمر به کـــیـن من شاهد مه جـبـیـن مــن                کرده کمیـن برای این جان و دلم , ثمـین من 

شاهد نـــاوک زن من , ساقــی شـکر لــــب مــن                چنیـــن چرا کرده جفــا جـانب جان و دیـن من

 شاهد من , شعور من , حور من این برین مــن                جانـی من , قاتــل من , دلبــر و بهــترین من

 ایزد غم , خــدای من , خــوانده خیــال خـام مــن                ور نه چرا چنـیــن کــند با دل کمتــــــرین من

 خوانده  که از دل شده ام عاشق چشم و لعل  وی               پوشیـه بسته از سر  رنــج من این مهین من

 عاشق ســـاده دل منـــم , ســـاده ی بی ریا منـــم                دگـــر چـــرا کرده جفا جانب من , وزیــن من

 دیــــدم و اشـــنا شـدم  , عـــــاشــق بی ریــا شدم               دگر چنین حال غمین , گشته چو همنشین من

 اگر چه با دلـــم قریـــن گشته غـــم از شــــرار تو               راضیــم از غمــی چنین , مهوش نازنین من

 حــیف که ان شــــاهد من نیست مگر خـیــــال من               هست چو در کوه و کمر ؛  مکررا طنین من ...

 

                                                                                                                بهزاد

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه 1387/06/09 ساعت 17:37 موضوع | لینک ثابت

 

نگه در خود نمودم دوش و اما من نمیدانم

نمیدانم چه کردم من

نمیدانم

که گفتم با دلم انی که میگفتم

تو گویی کو همی دانم

که امشب من نبودم من :

که ادم بودم امشب من

خدایا پس چه بودم من

پریشب یا پریشب تر

نمیدانم نمیدانم

چو بر چهرم نگه کردم

نقابم را ندیدم من

نقابان بر رخم  دارم

و این را خود همی دانم

که هر دم را براوردم

که هر روزی به سر کردم

ز هر کویی گذر کردم

نقابی یادگاری بر نقابی تیره افزودم

همینم شد که گشتم من کسی دیگر

 و ان کس هم نبودم من   

چه حالم من

 چه حالم من

که امشب بی نقابم من

چه شد این شد نمیدانم

فقط باری بدانم هم

که امشب بی نقابم من

بیارید هر چه هست  ادم

زنم دم من

به انان تا که بینندم

که حال سر خوشی دارم

نشانی از خودی  دارم

زنم دم من بگویم هم :

ببینیدم !

ببینیدم !

که شاید هم ببینندو

به یاد ارند و بردارند

نقابان را ز رخ هاشان  

که خود دانند و بشناسند و خود ها را به یاد ارند و انند و همانندو نه اینند این چنین سنگین  

نه از سنگند و نی اهن

که از عشقی برینندو

که هستند از خدا رنگین

من امشب عاشقم ایا ؟

همی دانم که گر هستم

خودم هستم

و گر نی من نیم ادم

نقابین مرده ای پستم ...                                            

                                                                                                        بهزاد

 

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در سه شنبه 1387/05/15 ساعت 23:46 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

 

غم دل با تو گویم غار …

بگو ایا دگر من را امید رستگاری نیست ؟

صدا نالنده پاسخ داد

… اری نیست.  

                                     مهدی اخوان ثالث ( م.امید )

 

 

 

 

بگفتا ان امید و ان امید شعر پاک سرزمینم

در همان از این اوستا

 ان سروده ی  پاک و وان زیبا

ز مردی خسته و تنها و بی کس چون سرودی گفته در سرما

که تا ان دم رسیدش بر لب غاری و گفتش بی رمق بی حس و بی حالی چو تصویری چنان از شاهد اما تار :

"غم دل با تو گویم غار …

بگو ایا دگر من را امید رستگاری نیست ؟

صدا نالنده پاسخ داد

… اری نیست  . "

هم در ان حالت  که بودش در گلویم بغض  افسوسی چنان چون سحر رمالان ...

بشد پر فکرم از اندیشه بس بسیار :

کاش کان  مرد پریش ان  بی سر و سامان

پرسشش را هم بدین سان باز میپرسید :

با صدایی هر چه بیشابیش بس بهتر

با وجود و قلب خود میخواند :

غم دل با تو گویم غار ...

بگو ایا کنون بر من امید رستگاری هست ؟ 

                                                                            بهزاد

 

نوشته شده توسط بهزاد در چهارشنبه 1387/05/09 ساعت 1:55 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در یکشنبه 1387/05/06 ساعت 2:18 موضوع | لینک ثابت

 

 

دیر میشود ...

بشتاب 

باید از این سرا رویم

من و تو

ما 

با هم

از این خرابه که عشق میکشند

باید از این عشق

باید از این مهر

باید از این شعر

مراقبت کرد

این جا برایش امن نیست

بشتاب

باید عشق خود را با مهر خود پاس داریم

این جا امن نیست

میشکنند

میکشند

میروند

میترسم

بشتاب 

تا بمانیم عشق میرود

و گر رویم

همه چیز جز عشق

اما ...

مهم نیست

با هم

در یک کلبه ی دور

در یک چمنزار

گندم میکاریم

مهر درو میکنیم

یا پشت یک ابشار

در جنگلی دور

تا نبینند

کولیان کور

و کودک عشقمان را بزرگ میکنیم

بی شک

این کودک

بعد از ما خواهد مرد

بشتاب

باید رفت ...

 

                                           بهزاد

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در سه شنبه 1387/05/01 ساعت 22:35 موضوع | لینک ثابت

 

 

بازم امشب مینویسم

مینویسم برای تو

برای تو مهربونم

برا تو اروم جونم

برا تو روح و روونم

برا تو همسایه ی سایه به سایم

نامه ای از خاطراتم

 چی میگم من ؟! خاطراتم ؟!؟

مگه من خاطره دارم ؟

چیزی که یادم میارم

خاطراتمونه با هم

تو بودی هر جا کنارم

مینویسم خاطراطمون رو این جا

میفرستم برای تو

تا شاید یادت بیاد

سرو روونم

با سلام مهربون من

امشبم مثل همیشه

بد جوری هواتو کردم

برای تو مینویسم

مینویسم از گذشته

اخه من باور ندارم که گذشته ها گذشته

هنوزم گذشته هامون

یادامون خاطره هامون

پیش من مونده تو خاطر

میخام این خاطره ها رو

بنویسم روی کاغذ

تا بشه یه نامه بعدش

برسونم به حضور مهربونت

یادتونه مهربونم ؟

یادته بچگیامون ؟

یادته اون روزامون رو ؟

روزای یک دلیمون رو ؟

روزای رنگینمون رو ؟

روزگارمون یا کاشکی

روزگار من فقط

خط خطیه  تنهای تنهام

ولی باز ارزو دارم

که روزای خوب و شادت

مث روز من نباشه

روزگار باشه به کامت

من فقط از تو میخواستم

شده قد ذره ای هم

بیاری منو تو یادت

میدونی ؟!  یادم نمیره ...

یاد لبخندای پنهون

نگاه زیر زیرکیمون

تا به هم ما میرسیدیم

پیش هم وایسادنامون

واسه یک ثانیه بعدش

که میومد خاطرمون

که باید غریبه باشیم

جلوی همسایه هامون

خشک میشد روی لبامون

خندمون و بعد از اون هم

نگاه جلو میکردیم

تو میرفتی من میرفتم

هر کدوم پی کارامون

یاد عشاقای تاریخ

یاد شیرین یاد فرهاد

یاد لیلی یاد مجنون

یادته بهت میگفتم

که تویی خانم سمپسون

میدونی دوست دارم من

بیشتر از ادوارد هشتم

یادته حبس شدنامون

توی انباری خونه

برای باشه نگفتن

به رسوم اون زمونه

یادمه یه روزی با هم

یه جای بکر یه جای دور

یه جایی کنار خونه

نگاه بالا میکردیم

نیگا به اسمون شب

که میگن نقره نشونه

واسه هم از اسمونا

الماس از شبا میچیدیم

یه سبد ستاره میشد

بهتر از پرتو خوشید ...

یهو یک صدا می اومد

نگاه هم که میکردیم

رنگمون میپریدو میشد سفید

سفید تر از اون سبد پر از ستاره

سبد پر از ستاره

دود میشد مثل پری ها

میرفت اون بالا ها بالا

سر جاش تو اسمون ها

اگه ما رو دیده باشن

صدامون شنیده باشن

ما ها رو شناخته باشن

همه این فکرای زشتو

توی چشم هم میخوندیم

تو همون ثانیه ای که

نگاه هم ما میکردیم

اخه این مردم ساده

با عقاید خرافه

میگن این صحبتا زشته

این کارا جاش تو بهشته !

یادته به هم میگفتیم

اخه این ها چی میدونن

اینا که عاشق نبودن

طعم دوست داشتن رو این ها

نچشیدن نمیدونن

یاد سیلی ها که خوردیم

یاد یادگاری هایی

که میدادیم ما به هم با اون خیالی

تا نشه پاک از دلامون

یاد یادگاری هایی گرفتیم هر کدوم از اون یکیمون

یاد روز رفتنتون

یاد قول هایی که دادی

که بیاد از طرف تو مهربونم

نامه ها ی عاشقونه

تو بگی تا من بدونم

که هنوزم که هنوزه ...

 یه کمی حالم بده ببخشیدم روح و روونم

دیگه کم کم مینویسم

خداحافظت باشه

میدونم هیچ چی نگفتم

 ولی بسه خدا یاورت باشه

می زنم تاریخ و امضا

زیر اون هام مینویسم :

اونی که دوست داره قد یه دنیا

مینویسم رو به روی اسم مبدا

همون خونه ی قدیمی

ولی مقصد ؟!!؟؟؟

این بارم مثل همیشه

جلوشو خالی میزارم

ولی زیرش مینویسم

برسه به دست اون یار قدیمی

کسی که هیچ  ندارم ازش نشونی

کسی که یه یادگاره

یادگاری از بهاره

همونی که عطر اون بوی طراوت

کسی که مثل سرابه

همونی که یک امیده

همونی که ماه نشونه

همونی که جاش تو ابراست

کسی که مثل شرابه

همونی که جون گرفته توی ذهنم

همونی که یک توهم

همونی که یک خیاله ...

 

 

 

 

همونی که یک خیاله ...

 

 

  

                                      بهزاد

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط بهزاد در یکشنبه 1387/04/30 ساعت 0:4 موضوع | لینک ثابت

 

پیش بیا پیش بیا پیشتر             

تا که بگویم غم دل بیشتر

 

دوست ترت دارم از هر چه دوست

ای تو به من از خود من خویش تر

 

دوست تر از ان که بگویم چقدر

بیشتر از بیشتر از بیشتر

 

داغ تو را از همه دارا ترم

درد تو را از همه درویش تر

 

هیچ نریزد بجز از نام تو

بر رگ من گر بزنی نیشتر

 

فوت و فن عشق به شعرم ببخش

تا نشود قافیه اندیش تر ...

                                                       قیصرامین پور 

 

نوشته شده توسط بهزاد در شنبه 1387/04/29 ساعت 1:21 موضوع | لینک ثابت

 

گشتم به جهان به جز سیه رنگ نبود

جز نقش سراب این همه اورنگ نبود

عاشق عشق شدم تا که بدیدم به جهان

این یکی بود که هم با همه همرنگ نبود ... 

                                                                                        بهزاد

 

نوشته شده توسط بهزاد در جمعه 1387/04/28 ساعت 12:7 موضوع | لینک ثابت

 

شاید ان روز ...

شاید ان جا ان دور ...

در همان صبح پریش

از همان کوه صبور

طرحی از روی تو را دید ارش

پیش ان ساقه ی گردوی بزرگ

در همان جا ان دور.

طرحی از روی تو ان هم به خیال

یا که ان راح نسیمت بشنید

که بیامد از دور

که رسیدش تا کوه

تا همان دامنه و صخره و ان کوه سوارش

 که همان ارش بود ...

و رسید ان لحظه ...

چه شد ان دم ارش ؟

تو چه کردی با او ؟

چه بدید ان صخره ؟

راستی بود صبور .

شاید ان دم بودش

که بشد تیر خدنگش چو سمند

و ببرد ارش را ...

تا همان جا ان دور

پیش ان ساقه ی گردوی قطور

تا همان جا که بدیدت به خیال

تا همان چشمه ی بوی

شاید ان جا بودی

چون تو باشی  که چنین خواهی کرد ...

 

                                               بهزاد

 

نوشته شده توسط بهزاد در چهارشنبه 1387/04/26 ساعت 2:5 موضوع | لینک ثابت

 

چشم به راهم بر او

که نمیدانم کیست ...              

تا تمام عمرم

همچنان منتظرم ...

همچنان چشم به راه

هم چنان بی خبرم ... 

                                                        بهزاد

 

نوشته شده توسط بهزاد در یکشنبه 1387/04/23 ساعت 1:47 موضوع | لینک ثابت